......
Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,

yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,

hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,

ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,

yaşamak yanı ağır bastığından.

Nazım Hikmet 1947

   Kapıdağ, tarihi ve doğal zenginliğiyle yüz yıllardır bu bölgenin yaşam alanı olarak hizmet veriyor. Her şekilde bu yarım adadan faydalanıyoruz. Denizi, ağaçları, koyları, patikaları, şelalesi, gölü derken artık bölgesel bir turizm merkezi haline gelmeye başlamıştı. Daha Bodrumun adı ağızlara alınmazken, Erdek turizmin ana noktalarından biriydi. Hala da kendini yenileyememesine rağmen turizm yerlerinden biridir. Tabi eskiler Erdek’in değerini benden çok daha iyi bilir, ancak benim de az da olsa görüp geçirmişliğim var.

   Yıllar önce Dr. Cihan Avaroğlu’na alerjiye bağlı astım tanısıyla gittiğimde, Erdek tarafında yaşamamızın, hastalığım için iyi olacağı tavsiyesini vermişti. Biz de o zaman Düzler tarafında bir yazlık almıştık rahmetli Uzun Mustafa’dan.  Çok güzel günlerimiz geçti o yazlıkta ve hastalığıma da gerçekten çok iyi gelmişti. Bir süre sonra da elimizden çıkarmak zorunda kalmıştık. Aradan yıllar geçse de ben hala o tarafları çok iyi bilirim. Hiç unutmam, Düzler kamplar yolunda giderken, uzun uzun kavak ağaçları vardı. Hemen eski Koparan Kampı’nı geçtikten sonra sağ tarafta, 10-15 metre uzunluğunda kavaklar. Tabi sonra yolda sağlı sollu zeytin ve çam ağaçları. Seyrek de olsa oteller, kamp alanları, evler, yazlıklar, apartmanlar vardı.

  Geçen yıllar içerisinde, boş olan arazilere tabi ki tesis veya evler yapılıyordu ama sanırım bu zeytin kanunuyla beraber, artık talan edenler, akbabalar gibi üşüşmüş durumda. Tam da bu hafta sonu sakinleşeyim derken, kavakların kesilerek yerlerine villaların dikildiğini gördü bu gözler. Bugün, satılmak üzere karar verilen  Generel Balcı Çamlığı’ndan sonra, katledilen kavakları görünce içim karardı. Ardından arkadaşıma, ‘Vay arkadaş, gitti güzelim uzun kavaklar. Böyle  güzel kavağı bunlar hayatında görmüş mü, yetiştirmiş mi?!’ diye hayıflanırken, sağlı sollu dikilen, diktikleri için böbürlendikleri diğer villaları gördük. Bir de bunlar yetmezmiş gibi, koca koca zeytinlerin kesilmiş gövdelerini görünce kahrolduk.   

Ne bir insan, ne bir haber, ne bir eylem, ne bir söylem vardı etrafta.

Sadece sessizce küfrettim kesenlere. Ne uğruna, para…  Ne satan, ne alan, ne de bu talana meydan veren suçsuzdur, vebali herkesin boynunadır.

 Ağaçların kutsal olduğu Türk kültüründen; bir ağaç için koca bir evi raylarla kaydıran, kestirtmeyen Atatürk’ten, geldiğimiz nokta işte bu.

Bunca geçen yılda ne mirasımıza ne ağacımıza, ne de cennet Kapıdağ’a sahip çıkamadık.

Yazıma, 11 yıl önce, bir yaz ayında yazdığım ve 2021 de yayınladığım kitabım Zeytin Karası’nda yer alan, birkaç satırla son vermek istiyorum.

........

Bir zeytin dalı sarkıyor omuzlarıma

Kırarlar mı gövdesini?

Çıkar mı dünyanın acısı bi’ zeytinden…

Zeytin Karası (2021)